Remata o ano e, con el, unha tempada teatral intensa e diversa. Un ano no que as artes escénicas galegas volveron demostrar a súa vitalidade, a súa capacidade de diálogo coa realidade e a forza dunha comunidade creativa que segue a encher as táboas de historias, corpos e palabras.
Foi un 2025 marcado pola intensidade, pola continuidade do traballo e pola consolidación dun ecosistema escénico que non deixa de medrar. Festivais, xiras, estreas, premios e propostas innovadoras deixaron pegada nun ano no que o teatro galego volveu dicir, con claridade, que segue vivo.
Desde os primeiros meses do ano, as estreas marcaron o pulso dunha escena diversa e atrevida. Propostas como O último home, Guerra, Manual de patronaxe, Corentena · Game Over ou Somos criminais e punto final amosaron un teatro atento ao mundo que nos rodea, capaz de dialogar coa memoria, co humor, coa crítica social e coa emoción. A escena confirmou a súa capacidade para experimentar sen perder conexión co público, explorando novas linguaxes e formatos.
Os festivais volveron ser puntos de encontro imprescindibles. O FIOT Carballo consolidouse unha vez máis como epicentro do outono teatral galego, combinando estreas absolutas, creación en galego, presenza internacional e unha programación paralela que entende o teatro como espazo de comunidade. A Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia abriu unha nova etapa, apostando polo tránsito, pola reflexión e polo diálogo entre xeracións e linguaxes. O FEM levou a creación en feminino á Costa da Morte, facendo da cultura unha ferramenta de transformación social no rural, mentres que citas como o Corufest ou o EMHU ampliaron os límites do que entendemos por artes escénicas.
Outro dos grandes eixos do ano foi a itinerancia. Camiño Escena Norte volveu demostrar que o teatro pode e debe viaxar, conectando territorios, públicos e creadoras máis alá das grandes cidades. Un proxecto que reforza a idea dun teatro sen fronteiras, accesible e comprometido coa descentralización cultural.
O 2025 foi tamén un ano de recoñecementos. Os Premios María Casares puxeron o foco na diversidade do sector e no traballo sostido das compañías, mentres que o Premio Nacional de Circo concedido a Pistacatro situou o circo galego no mapa estatal, recoñecendo dúas décadas de aposta pola creación contemporánea e pola formación. Pero máis alá dos galardóns, houbo un éxito silencioso e constante: salas cheas, funcións escolares, espectáculos familiares, xiras longas e un público que respondeu con fidelidade.
Desde Táboas, ao longo deste ano, acompañamos ese movemento. Publicamos para contar o que pasaba enriba e fóra do escenario, convencidas de que a mirada crítica e a palabra escrita tamén forman parte da escena. Porque o teatro non vive só no instante da función, senón tamén no recordo que se constrúe arredor del.
Este artigo quere ser, sobre todo, un agradecemento. Ás compañías, aos equipos técnicos, ás persoas que programan, ás escolas, ás asociacións profesionais e ao público que segue apostando pola cultura feita aquí e na nosa lingua. O 2025 despídese cunha certeza: o teatro galego continúa medrando, transformándose e ofrecendo contido cultural vivo, diverso e comprometido. E mentres haxa historias que contar, as táboas seguirán sendo un lugar de encontro.
